Innlegg

Det er hyven

Bilde
av Ragnar Solberg
Bjørn Sigurd Glorvigen les

Det er hyven kalven kjøm att og bak,
sa'n Klen-Ola, på kneom 'n krak.
-N gol og fulgde med ståkom stødt.
Dilder-Martin og Dilder-Oline,
sa'o Mosyst, fadder åt manne sine:
Det er hyven å vera født.

Det er hyven ner vette og vokste -
sa'n Vehll-Frek, ein syrill ha' svellhogste -
fylgjest åt, er tå såmå slagje.
Hyven med tåto, sa Buttil-Botta,
ho ga ikkje suge ho, damåtta.
Hyven, sa Sjafsen, er sist på dagje.

Hyven er mennan med sol i rutom.
Hyven! log jenta, slå an med gutom.
- Illrote ha' ingen tå vælstand:
Reise på marktnan, drive på onne,
væra på verde og frelse konnet;
men Gud fri deg for gode åtland.

Det er hyven, sa guten, i fjellet,
stille på rein, bli trøytt og maure,
somne inn onde ei måsåhelle
og vakne utkvilt og fiske aure,
og rangle roleg, tå stygge flugan,
te' sætre lyse i bakkehallet
og ong-budeia ho stilt kjøm  smugan'
og lære uppatt om syndefallet.

Det er hyven å slåss, si ein tå de militære.
    …

Vår i fjellet

Bilde
av Ragnar Solberg. 
Bjørn Sigurd Glorvigen les.

Blånende hav
over kvite bre.
Blånende hav 
over grønne tre
i vårsolglans.
Se liene speiler sitt eventyr
i bølgene vårlig blidt,
og tranene skriker fra tjern og myr
        i riket mitt!

Men heilo på mosgrå tue
fløyter tungsindig dikt
til minne om Eysteins stue
        - øde og rikt.

Hør luften toner så strengeklar
i en duft av snø og jord
med stenk ifra blomst og bla'r
        og gress som gror;
men sterkere enn blomsterklaser
        og lienes solløvbrus
        dufter to gyldne einervaser
        ved veiens grus.
Jeg kjører frem i mitt rike,
og vårduft og sol og vind
bæres mot meg med traneskriket
        i sjelen inn -

Det skyller en glødende bølge,
en gullstrøm fra havet vest, 
og vi fikk et strålende følge
        jeg og min hest,
og bekkenes yre fossefall
med klare perlemor-sprøyt
risler og nynner til sang og trall
        og heilo-fløyt.
Jeg kjører frem i mitt rike
den solgyldne sangerkveld,
om våren er kveldene slike
        på Dovrefjell.

Blånende hav 
over kvite …

Syng, Dovre

Bilde
av Vegard Vigerust

Så pen ein bånsull syng ingor mor
som du syng, Dovre, du kvite kor.
Tindain dine og vindain dine
tona' stilt ifrå aille leiom,
sjogen driv over tome veigjom.
Ljose minne frå båndoms tid
syng på fjeillmål i sjæle mi.

E æ mo, og nå vil e såvå lengje.
E vil heim, og svive på mjuke vengje.
Syng Dovre, syng meg utu myrke blindom,
nå vårast landet kring Svånåtindom.

Og um e drogst imot fræmondt fjeill,
så va dæ Dovre som fækk meg leill.
Bygdin dine og dygdin dine
tona' stilt ifrå logne dalom,
sjogen driv innåt gamle svalom.
Ljose minne frå båndoms tid
Syng på fjeillmål i sjæle mi.

Vegard Vigerust
Kjelde: Syng, Dovre

Så usigelig fattig kan en sjel da gå

Bilde
av Henrik Ibsen
John Nyutstumo les.

Så usigelig fattig kan en sjel da gå
tilbake til intet i det tåkete grå.
Du deilige jord, vær ikke vred
at jeg trampet ditt gress til ingen nytte.
Du deilige sol, du har sløset med
dine lysende stenk i en folketom hytte.
Der satt ingen der inne å varme og stemme; -
eieren, sier de, var aldri hjemme.
Deilige sol og deilige jord,
I var dumme at I bar og lyste for min mor.
Ånden er karrig og naturen ødsel.
Det er dyrt å bøte med livet for sin fødsel. -
Jeg vil oppad, høyt, på det bratteste tinde;
jeg vil ennu en gang se solen rinne,
stirre meg trett på det lovende land,
se å få snedyngen over meg kavet;
de kan skrive derover: "her er ingen begravet";
og bakefter, - siden -! La det gå som det kan.


Kjelde: Dikt, Bokklubbens lyrikkvenner, 1991, s. 151

Bera gullsky

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Kvelden var så ljosleitt
og berga så blå.
Eg gjekk der fylt av glede
for noko eg fekk sjå:

Ei gullsky låg og sumde
høgt over Karitind.
Eg tok ho ned med augo
og bar ho med meg inn.

Eg stilte meg så varsamt
og sa ikkje eit ord.
Med gullskya i augo
stod eg framfor ho mor.

"Du strålar!" sa ho undren
og smilte varmt til meg.
"Ser du? Det er ei gullsky,
eg tok ho med til deg!"

Kjelde: Om alle tre var like, Noregs boklag, 1975, s 15

Heimfjellsheilagt

Bilde
av Hans W. Brimi, Even Lusæter les

Innafor heime ligg eit heimfjell
og ein såmårdag som er på hell -
Du store min,
sjå Havyrju, Rivilein og Fosstulmyr,
det er som eit motsolsbilde
i eit eventyr.
Du kan vera stolt, du Kvitingkjøl,
som får vera konge i eit
rike som er som før.
Eg går i sjøldæle mot Ilvetjønnhol
og finn den ytre stillheit
og den indre ro.
Ei fele, bergtikjin tå sjølve lende
spela någre vare tone i pakt
med eit heimfjell
som er heilagt.

Kjelde: Aslak O. Brimi, privat.


Fjellregel

Bilde
av Rolf Jacobsen

Det er den tynne sneen,
den som falt inatt,
som er så farlig, sier de.
Det ligger et islag under der
av gammel, forherdet sne. Det er den
som setter de store skredene igang
- de som river med seg alle.

Nysne, tynn, sprø
er falt inatt,
så trå ikke feil.
Husk på den gamle sneen,
den seige skorpen som ligger der og venter.
Så hold unna bratthenget.
Det kan begynne som en torden
og ende som en blinkende ljå.

Kjelde: Samlede dikt, Gyldendal, 1999, s. 322