Innlegg

Fjellstort og fjellsmått

Bilde
av Ragnar Solberg

Fjellstort og fjellsmått -
ja, her må eg dikte.
Her vakna eg uppat
åt ansvar og plikte -

Fjellstort og fjellsmått -
det skin ti det blåe.
Tindan stig mektoge
men blomstre er småe.

Kjennest du ved meg
ein åliten pyrill
som smile halvt polisk
åt skodd-skyom rådvild?

Ruskevær kvølvest -
vind kvikna og bær se'
til solsmilet brå-skjølv
for tongsinn i verset -

Det slæst i meg sjøl
kæ som rangen har fått
når det myrke blir stort
og det ljose blir smått.

Men slik vill det bli
for ein og for alle:
Ei solhøgd i sinnet
legg skugge mot fallet.

Fjellstort og fjellsmått -
med kvit-tind og svartstup
og blomster som elska
frå innst i mitt hjærtdjup -


Kjelde: Livsskurd, Aschehoug, 1950, s. 141

Fjellblomen

Bilde
av Ragnvald Skrede



Såg du ein einsleg blome
som duva i solbris mild
langt oppi fjell, der ingen
ventar at liv er til?
Slik kan ein stundom finne
tankar som blyge bur
bortgøymde djupast inne
der som ein minst det trur.

Fjellet er hardt og steingrått,
men blomen er kløkk og fin;
ber i si skire klokke
doggdråpen blank som vin;
spreier sin veike ange,
smiler i sol og vind.
Ein, kanskje, ikkje mange
staden og blomen finn.

Kjelde: I open båt på havet, Aschehoug, 1952, s. 34

Eit møte

Bilde
av Olav Aukrust

Eg møtte ei utgomol krekse med krykkje,
ihopkrøkt av alder, med ein'-kragg på ryggjé;
skodd var i høom, og skumt var på fjell.
Myrkt var i morkom, det halla mot kveld.

Det rikta og svikta i turrfuru-skrymt -
ho stod som eit syn der i skodde og skymt.
Eg helsa godt mot, og ho svara Gu'sindé',
det var på ei myr burti fjellom ved Rindé.

"Dæ mæssom e' trur ikkje dauin vil hå me',
å Gu' gje au, leil, at e' snart ha stridt frå me'!"
- ho skolv som på eit tre på ei myrull-myr,
der livande daude krèk innåt og kryr.
Ho stod der so drøymd som ei bergvegg-møy,
so gomol og grå, at ho fekk ikkje døy.
Eingong flaug ho gjætl'-gjente, lettføtt som hindé,
og lokka i langmorkom burti ved Rindé.

Ho einstirde langt inn i dauden og domen,
ho ynskte seg siste timen sin komen;
krokt over krykkja ho stirde og stod.
Handi var krøkt som ei rovfugl-klo. - -
Det serra so rart i eit vindalt tre,
det raut gjenom rømdi og nære ved:
i haust krèk dauden …

Morgon på Neto-sæter

Bilde
av Tea Kummen
Aud Hove les.

Ei lita selsdør                                                  
på gamle hengsler
går opp.
Og gjætarguten
på sengehjellen
står opp.
Budeia lyfter
frå hafellstauren
eit mjølkespann.
Høyr, bekkebrusen
bryt morgonstilla
ørlite grand  -  .

Og silingskluten
og spenasmurning
og kakk  -  .
Ved laugga heng det
ei lita sleipe
og makk.
På stein ved lækja
ligg skurefille
og banketre,
der blanke dropar
av morgondogga
no trillar ned.

I dag vert bølingen
høgfjellslokka
på øvste råk:
Så lang ei dagsferd
på Sekkeflyom  -  
med tråkk og tjåk.

Nei har du sétt på  -  .
I nørdre Brandsar
står geitfjøsdør
på vidan vegg  -  og
der ser eg geiten'
krek alt mot sør!

Tru Sigrid-gjenta
i gamelselet
forsøv seg no?

Trollveggen

Bilde
av Vegard Vigerust

Eingong skal Trollveggen reise seg
bratt og svart
ikkje sjåande for andre enn deg.
Du veit du lyt vinne over han
om du skal overleva.

Da slår du inn boltar til å klive på.
Over avgrunnen leitar du etter feste
hamrar vilt på sorga si bringe
høyrer i råkalde vakennetter
eit steinhjarta slår.

Det er ikkje sant at boltane er sterke
men du legg ei tru i dei
som skal vega opp tyngsla i deg.
Såleis vil du lyfte deg fot for fot
bort frå livet du er på veg attende til.

Eller du legg berre trass
i stålspissen du borar inn
for å traversere
til ein ny avsats å koma seg opp frå.
Mot Trollveggen kjempar ein med alt.

Den som du helst teier med
som reiser seg når alle vegger har rasa saman
og som du ikkje veit kva er til.
I mørkret talar han til deg
om Betlehemsstigen han ville vera.

Bergteken er du.
Men det er ikkje døgervill du løyser boltane
og lèt dei single i djupet.
Smilen din er ikkje meiningslaus
for dei som skal klive etter deg.

Berre den skal sigre over Trollveggen
s…

Mitt tre

Bilde
av Rolf Jacobsen 
Eneren, lyngens mor, er mitt tre.
Den trenger ingen sommer, bare regn og sne.

Fillet krone den løfter, ingen har hørt dens sus.
Den har en lang, seig rot som kan gro av grus.

Den bærer vind over skuldrene, skyene i sitt hår.
Den kan stå i stormen. Knelende. Men den står.

Kanskje den har en drøm i sindet: Det hvite ranunkel-bed
der verden slutter og breene kommer ned.

Av alle trær på jorden nærmest den store sne,
breenes blinde sol. Å, var jeg som det.


Kjelde: Samlede dikt, Gyldendal, 1999, s.110

Song om ei tjørn

Bilde
av Lisbet Lid Venås

Sit du ein kveld nordmed Kvithammartjørn
når røsslyngen brenn over rind og rust,
og kjenner deg fri som den vindborne ørn
ei skuggemjuk, blånande stund i august, logande soleglad
gyller kring våte sva...
- då kan du' kje gløyme det meir!

Gøymd mellom kvitberg i sørbris linn
ligg tjørna og smiler med auget blått.
Ho sullar den einsame songen sin
og skvalar mot steinan' med gråt og lått,
sukkar så kald og djup
under vågville stup.
- Det sislar i storrgras ved land.

Det stilnar i skardet når sola går ned,
og tjørna vert løyndomsfull sval og svart.
Myrmosen sovnar i seinsommarfred
når dimma kjem stigande, lett og vart.
Lyngkvisten lyser ung,
spreier sin ange tung.
Og nordom veks saftiggrøn blom.

- - -

Sit du her inne hjå tjørna ein kveld
og kjenner du eig ein kosteleg skatt -
Og leikar ein tone så vidt over fjell,
som lokkar i hugen den lange natt
når du lausriven må
fara vegen herfrå...
- Då veit eg du kjem eingong att! -

Kjelde: Villgras, Fonna forlag, 1959,…